నాతొ(లి) కవిత రాయించిన మా పి.యి.టి క్లాసులు!!

అవి మేము నవోదయాలొ ఎనిమిదవ తరగతి చదువుతున్న రోజులు. ఉదయం అయ్యిందా పరుగోపరుగు తెల్లవారుజామునే లేవాలి, మొహం కడుక్కొని 5:00 గంటలకల్ల గ్రౌండ్ లొ ఉండాలి. గ్రౌండ్ కెదురుగా కూర్చొడానికి ప్లేసు ఉండేది. ఒకోసారి పి.యి.టి సర్ కాని మేడం కాని లేటుగ వస్తె అక్కడ రౌండుటేబులు సమవేశాలు జరిగెవి(కబుర్లు లెండి). సార్ వస్తేగాని అక్కడినుండి లేచెవాళ్ళుకాదు. అందరు వచ్చాక టైముకి అటెండెన్సు తీసుకునేవాళ్ళు. ఎవరైన మిస్సయ్యార అయిపొయారె, రూం రూంకి వెళ్ళి మరీ వెతుకుతారు(వాళ్ళకి పనీష్మెంట్ పాపం). అందుకె మేడం వస్తె మా ఫేసులన్ని మాడిపొయేవి. అటెండెన్సు అవ్వగానె రన్నింగు మొదలు, ఎక్కడ ఆగకూడదు. మావాళ్ళేమైన తక్కువ తిన్నార, రన్నింగు అంటే చాలు , మోకాలుకి దెబ్బ లేకున్న వున్నట్టుగ నడవడం, లేకపొతె రన్నింగు మద్యలొ షు లేసులు ఊడాయని ఆ రౌండు తప్పించుకోటం చెసేవాళ్ళు.అందరు అలా చెయ్యరండోయ్ కొందరే. కవిత అనె మాటె లేకుండ ఎదేదొ చెప్తున్నాననుకుంటున్నార, ఆలస్యం చెయ్యకుండ ఇక అసలు విషయంలొకి వస్తాను. ఎప్పటిలాగానె జాగింగు మొదలయ్యింది, నేను ఎప్పుడు ప్రాసల గురించి ఆలొచిస్తుంటాలెండి, అలా ఆలొచిస్తుంటె నాకు ఒక నాలుగు లైన్లు తట్టాయి. అవి ఏమిటంటే

"ఉదయాన్నె మొదలయ్యే రేసులు
మాటిమాటికి ఊడే లేసులు
సార్ వస్తే గాని ఖాలిగాని ప్లేసులు
మేడం వస్తె మాడిపోయె ఫేసులు
మా పి.యి.టి క్లాసులు"

అలా నాతో నా తొలి కవితని రాయించాయి మా పి.యి.టి క్లాసులు!! దానికి వెంటనె "మా పి.యి.టి క్లాసులు" అని పేరు కూడా పెట్టేసా. బాగుందా? మళ్ళి ఇంకొక సంఘటనతొ మీకు నచ్చితే ఇంకో రోజు కలుద్దాం. అప్పటిదాక సెలవు.